Συνταγές για vegetarian παιδιά

Για μεγαλύτερα παιδιά που έχουν συνηθίσει πλέον να τρώνε ανθυγιεινά, φαστ φουντ και έχουν «καμένη» γλώσσα από συνθετικά αρώματα και γεύσεις, ίσως να είναι πιο δύσκολο, αλλά όσες νέες μητέρες ξεκινάνε τώρα την διατροφή των παιδιών τους, μπορούν να δοκιμάσουν λίγες από αυτές τις συνταγές που είναι γρήγορες και πολύ υγιεινές.

· Κόψτε το κάτω μέρος μιας πιπεριάς Φλωρίνης ή μιας στρογγυλής κόκκινης πιπεριάς.
Αδειάστε τα σπόρια.
Γεμίστε με ένα κομμάτι φέτα και γιαούρτι και στείλτε το διαβολάκι να παίξει έξω με το υγιεινό και πεντανόστιμο σνακ.

· Αδειάστε σε ένα μπολ, ένα κουταλάκι (ή και παραπάνω) ωμή βρώμη σε νιφάδες (κουάκερ). ’Οταν κάνει ζέστη, αναπληρώστε με 2 κουταλιές Μπραν φλέικς.
Προσθέστε 5 αμύγδαλα ωμά, 3 καρύδια, 2 κάσιους, μια χουφτίτσα σταφίδες, 3 χουρμάδες σε κομματάκια, λιναρόσπορο, σησάμι άψητο, κυβάκια από μήλο, μισή μπανάνα σε ροδέλες και 3 φράουλες κομμένες. Προσθέστε γιαούρτι.

· Κόψτε λαχανικά σε μήκος, αγγουριά, πιπεριά, καρότο, μπρόκολο και βάλτε σε ένα μπολάκι λίγο γιαούρτι με αλάτι ή σάλτσα σόγιας, λάδι και ξύδι.

· Βράστε 2 αγκινάρες ολόκληρες αρκετή ωρα για να μαλακώσουν και να «γλυκάνουν» βάλτε σε ένα φλιτζανάκι μηλόξυδο, σάλτσα σόγιας και λάδι, δώστε στο παιδί 2 πιάτα, το ένα βαθύ. Αρχίστε να μαδάτε ένα τα φύλλα της αγκινάρας, τρώγοντας μόνο την σαρκώδη πλευρά του φύλλου γαντζώνοντας το ανάμεσα στα δόντια σας και τραβώντας το προς τα έξω, αφού το έχετε βουτήξει στην σως.. Όταν φτάσετε προς την καρδιά, αφαιρείτε τις «τρίχες» και βουτάτε όλη την καρδιά στην σάλτσα

· Φυτρώστε φακές για μια δυο μέρες και προσθέστε μια κουταλιά στην σαλάτα σας. Να θυμάστε να κόβετε τα λαχανικά σας με το χέρι, σε μεγάλα κομμάτια(μαρούλι).

· Τα φρούτα είναι καλό να τρώγονται απόγευμα με άδειο στομάχι και να αποφεύγετε τους χυμούς, ακόμα και αν είναι φυσικοί (*). Από την άλλη, μπορείτε να πιείτε όσους χυμούς λαχανικών θέλετε. Ειδικά καρότο με μια τουφίτσα μαϊντανό, φρέσκο από τον αποχυμωτή είναι η λιχουδιά των μπόμπιρων.

· Πάρτε την «σάρκα» των καρότων από τον αποχυμωτή και ανακατέψτε το με αλεύρι ολικής, το χυμό μήλου και την σάρκα του, σταφίδες, καρύδια κουκουνάρια, λάδι, μια πρέζα αλάτι, 2 αβγά, μπέικιν πάουντερ και μια κουτάλιά φρουκτόζη ή μέλι, Ψήστε σε φόρμα για κέικ στους 180 βαθμούς
· Εναλλακτικά, ανακατέψτε το καροτοπολτό με λάδι, και αλεύρι και πλάστε μικρά στρογγυλά κουλουράκια τα οποία μπορείτε να δώσετε στο παιδί σας στο σχολείο ή για κολατσιό με λίγο γιαούρτι.

· Βάλτε στον αποχυμωτή φράουλες κεράσια, καρότο 2-3 μπανάνες, γλυκά βερίκοκα, πεπόνι και μια κουταλιά φρουκτόζη. Περιχύστε μια παγοθήκη ή αγοράστε τα ειδικά σκεύη για ξυλάκια παγωτό και δώστε το στα παιδιά σας αντί για τα παγωτά που υπάρχουν στο εμπόριο. Το παγάκι αυτό είναι πολύ ωραίο και τον χειμώνα μέσα στο ζεστό τσάι.(για τους μεγάλους)

· Αγοράστε τόφου, βράστε το σκέτο ή με κύβους λαχανικών, φτιάξτε σάλτσα ή φάτε το ωμό. Πειραματιστείτε, βρείτε τον τρόπο που σας αρέσει να το τρώτε.

· Αλέστε κολοκυθόσπορο, ηλιόσπορο, σησάμι, αμύγδαλα και λιναρόσπορο. Προσθέστε αλάτι σ αυτήν την σκόνη. Χρησιμοποιείστε την αντί για τυρί στα μακαρόνια του παιδιού.

Λιναρόσπορος: Είναι η καλύτερη πηγή σε λινολεικό οξύ (Ωμέγα 3), βοηθάει το ανοσοποιητικό, «χτίζει» τα κύτταρα, ειδικά του εγκέφαλου και του ματιού, βοηθάει τις ορμόνες, περιέχει πρωτεΐνες, ίνες (είναι καθαρτικό), περιέχει βιταμίνες (Β1 Β2 και C), σίδηρο, ψευδάργυρο , έχει αντικαρκινικές ιδιότητες...Πρωτεΐνες, Riboflavin, thiamin, niacin.
Ηλιοσπορος: μια χουφτίτσα περιέχει (5.5 gr πρωτεΐνης, 2 mg νιασίνης, 67 mg Φολικό οξύ, 20 mg ασβέστιο, 1,5 mg ψευδάργυρο, 1 mg σιδήρου, 14 mg βιταμίνης Ε-ίσο με το 50% την καθημερινής αναγκης, 78 gr selenium
Κολοκυθόσπορος: περιέχουν το περισσότερο σίδηρο (4 gr) από τον ηλιόσπορο και τους υπόλοιπους σπόρους
Τοφου: πρωτεΐνη, ίνες, Βιταμίνη Α, Θυαμίνη, Φολικό οξύ, ασβέστιο, ψευδάργυρος, μη κεκορεσμένα λίπη, αντικαρκινικά Φώτοnutrients
Πιπεριά (κόκκινη): Beta carotene, lycopene, Βιταμίνη Α, C, Β6, φολικο οξύ.
Γιαούρτι (αληθινό): πρωτεΐνες, ασβέστιο, ψευδάργυρος, φολικο οξύ, riboflavin. Lactobacilli
Φέτα
Σησάμι: τα ίδια με τον ηλιόσπορο πάνω κάτω με διπλάσιο ψευδάργυρο, σίδηρο και ασβέστιο
Αμύγδαλα: πρωτεΐνη (5 gr για μια χούφτα), 4 gr ίνες, 80 mg calcium, 1.4 ψευδάργυρο, 1 mg σίδηρο, 6.7 mg βιταμίνης E
Βρώμη: Πρωτεΐνη, ίνες, σίδηρος ψευδάργυρος βιταμίνες E και Β
Σάλτσα σόγιας: πρωτεΐνη, αλάτι
Φακές: πρωτεΐνη, ίνες riboflavin, βιταμίνη B6, φολικο οξύ, σίδηρος, το πιο φιλικό όσπριο στο έντερο
Αγκινάρες: πρωτεΐνη, ίνες, βιταμίνη Α, βιταμίνη C, riboflavin, Θυαμίνη, νιασίνη, φολικο οξύ, ασβέστιο, ψευδάργυρος, σίδηρο
Καρότο: Beta carotene, βιταμίνη C
Μαϊντανός
Μπανάνες: potassium
Φράουλες: υψηλότερο ποσοστό βιταμίνης C προς θερμίδα και ίνες. Μόνο βιολογικές γιατί «κρατάνε» πολλά φυτοφάρμακα.
Σταφίδες: σίδηρος και ίνες
Χουρμάδες: σίδηρος, ίνες και νιασίνη
Ξερά σύκα: Νιασίνη, ασβέστιο, πρωτεΐνη, ίνες, κάλιο.

(όλα βιολογικά, κατά προτίμηση)

http://www.askdrsears.com/html/4/T045400.asp
http://www.vrg.org/recipes/schoolers.htm
http://www.vrg.org/nutrition/iron.htm#table1
http://www.vrg.org/nutrition/iron.htm#table2
http://www.vrg.org/nutrition/calcium.htm
http://www.goveg.com
http://www.vegsoc.org/info/goingveg.html
http://alumnus.caltech.edu/~brett/whyveg.html
http://www.airs.com/ian/essays/vegetarian/vegetarian.html
και κάτι διαφορετικό.
http://www.beyondveg.com/nicholson-w/29reasons/29reasons.shtml

(fe-mail.gr)

Μπισκότα αγάπης

Έρχεται το σαββατοκύριακο. Το αφεντικό σας έχει απαιτήσεις, ο συνάδελφός σας, σας μαχαίρωσε πισώπλατα, οι λογαριασμοί φρακάρουν το γραμματοκιβώτιο, το αυτοκίνητο είναι άπατο πηγάδι εξόδων, το παρκινγκ σας τρώει ώρες από την ζωή σας, και μέσα σε όλα τα καθημερινά προβλήματα, έχετε 2 παιδιά μέσα στο σπίτι που είτε θα τσακώνονται, είτε θα κάθονται αποβλακωμένα στην τηλεόραση περιμένοντας η μέρα να περάσει, και να πάνε την επόμενη στο σχολείο.

Πάρτε μια βαθιά ανάσα, κλειδώστε για λίγα λεπτά όλες σας τις έννοιες έξω από το μυαλό σας.

Και θα φάτε μπισκότα που ξέρετε πως φτιάχτηκαν. Με αγάπη.

Τώρα, κοιτάξτε τα.
Πότε μεγαλώσανε;

Πόσα πράγματα δεν έχουμε χάσει απο την καθημερινότητά τους στην προσπάθεια να επιβιώσουμε και να περάσουμε και μεις ένα χαλαρωτικό δίωρο;
Κλείστε τα μάτια, και θυμηθείτε, ποιες ήταν εκείνες οι στιγμές που χαρακτήρισαν την παιδική ανεμελιά σας; Ποιες είναι οι αναμνήσεις που σας μείνανε;
Αυτές που η μαμά και ο μπαμπάς έδειχναν ευχαρίστηση που σας είχαν δίπλα τους. Που παίζανε μαζί σας, που σας λέγανε παραμύθια. Που σας κάνανε να αισθανθείτε σημαντικοί. Και αρεστοί.

Αυτό το σαββατοκύριακο, αφιερώστε μισή ωρα να φτιάξετε με τα παιδιά σας μια απλή συνταγή.
Θα δείτε την λάμψη στα μάτια τους, θα τονώσετε την αυτοπεποίθησή τους και θα δημιουργήσετε μια ανάμνηση που θα τους συντροφέψει αργότερα.

Μπισκότα από quaquer (βρώμη)

¾ κούπας ζάχαρη καστανή ( για λιγότερο γλυκιά γεύση βάλτε μισή κούπα)
Μισή κούπα ζάχαρη (για λιγότερο γλυκιά γεύση βάλτε ένα τέταρτο της κούπας)
Ένα αυγό
Ένα στικ βουτύρου
2 βανίλιες
1 ½ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
αλάτι
1 κουταλιά σόδα
3 κούπες quaquer ωμό από το κουτί.

Προθερμάνετε το φούρνο στους 200 βαθμούς.

Χτυπήστε μαζί το βούτυρο και τις ζάχαρες μέχρι το μίγμα να είναι ελαφρύ και αέρινο.
Χτυπήστε το αυγό με την βανίλια.
Βάλτε το αλεύρι με την σόδα , το αλάτι. Προσθέστε τα στην βουτυρωμένη ζάχαρη.
Ανακατέψτε καλά. Βάλτε τις νιφάδες βρώμης.
(Αν θέλετε, προσθέστε Κορνφλέικς, αμύγδαλα, φιστίκια, φυστικοβούτυρο, σταφίδες, κουβερτούρα σε σταγόνες κλπ)
Βγάλτε το χαρτί ψησίματος ή ένα ταψί και φτιάξτε μικρά ακανόνιστα μπισκότα είτε με ένα κουτάλι είτε με το χέρι σας.
Ψήστε για 8-9 λεπτά αν θέλετε να είναι μαλακό από μέσα.
Ψήστε 10-11 λεπτά αν προτιμάτε τα τραγανά μπισκότα.
Αφήστε να κρυώσουν.

Σερβίρετε με ένα ποτήρι γάλα όταν υπάρχουν μικρές «μεγάλες» στεναχώριες.

(fe-mail.gr)

Παιδιά, σκυλιά, γατιά...!

Η κόρη μου, μου ζητούσε επίμονα να της αγοράσω άλογο. Μάταια προσπαθούσα να της εξηγήσω ότι ένα άλογο δεν χωράει στο διαμέρισμά μας. Με κοιτούσε με ένα ύφος «δεν ξέρω τι μου λες μη με ζαλίζεις με λεπτομέρειες» και πρόσθετε: «το θέλω άσπρο»

Μια δυο φορές είδαμε κάτι γατάκια και κει το αίτημα της έγινε πολύ πιο έντονο ! «Mα έχουμε ήδη μια γάτα» της έλεγα. «Aυτή είναι δική σου» μου απαντούσε με παράπονο και δεν ήξερα τι να της πω.
Θα της περάσει, σκεφτόμουν, και προσπέρναγα. Ώσπου μοιραία βρέθηκε στην ζωή μας, Αυτό.

Με κοίταξε με τα μεγάλα γαλανά του μάτια. Στην πραγματικότητα ήταν θεόστραβο αφού βύζαινε ακόμα την μάνα του. Με κοίταξε η κόρη μου με τα μεγάλα πράσινά της μάτια. Αυτήν την φορά δεν υπήρξαν λόγια, μόνο μια κρυφή, βουβή λαχτάρα.
Και θυμήθηκα κάποιο άλλο κοριτσάκι που ήθελε μια συντροφιά τόσο πολύ που μάζευε τις κάμπιες από τα δέντρα, τα σαλιγκάρια, και ονειρευόταν τα βράδια ότι η χελώνα που είχε βρει, θα μεγάλωνε τόσο ώστε να μπορεί να την καβαλάει και να πηγαίνει βόλτα μαζί της.
Έτσι βρέθηκα με Αυτό, μέσα στο σπίτι. Δεν το έχω ονομάσει ακόμα, γιατί με εκνευρίζει.

Με εκνευρίζει που δαγκώνει τα πόδια μου, που γρατζουνάει τα έπιπλα και σκαρφαλώνει στις κουρτίνες. Και το βράδυ πρέπει να το κλείνω στο μπάνιο για να ηρεμήσουμε και να κοιμηθούμε.
Η γριά γάτα μου με κοιτάει με παράπονο και θυμό, σαν να μου λέει, «με έκλεισες σε ένα δωμάτιο σχεδόν ένα χρόνο μέχρι να γεννήσεις και να περιπατήσει το μικρό τέρας που ζει μαζί μας - χωρίς να με ρωτήσεις by the way - και τώρα μου κουβάλησες και ΑΥΤΟ !»

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα δεύτερο ζώο και όσο και να αγαπάω την γρια γάτα μου, οι τρίχες της στην μοκέτα, στα ρούχα και στα έπιπλα είναι πλέον ένα καθημερινό μαρτύριο μετά την 8η φορά που θα βάλω ηλεκτρική σκούπα.
Όσο για τις κάψες της, 4 φορές τον χρόνο, είναι εποχές που μετακομίζω όλο της το προικιό στο πιο απομακρυσμένο δωμάτιο από φόβο μην ξυπνήσει τους γείτονες. Είναι η εποχή που ο φαρμακοποιός μου με λατρεύει γιατι τον κάνω χρυσό με τις ωτασπίδες που αγοράζω με το κιλό.
Γράφω στον υπολογιστή αυτό το άρθρο, ενώ από το άλλο δωμάτιο ακούγονται γέλια. Σταματάω για λίγο και απολαμβάνω το γαργαριστό γέλιο ενός τετράχρονου παιδιού. Τις τελευταίες εβδομάδες το σπίτι μας αντηχεί από τα γέλια και την καλή διάθεση…

Στην ενήλικη ζωή μου είχα σκυλιά, γατιά και είχα πλέον δει από κοντά την ευθύνη που έχει ένα ζώο. Ειδικά ένα σκυλί. Είναι σαν να έχεις ένα μόνιμα τρίχρονο παιδί στα πόδια σου. Για 18 μήνες έχεις ένα μουρλαμένο ζώο με κρεμαστή γλώσσα που δαγκώνει και σαλιώνει ότι βρει.
Πρέπει να κρύβεις τα παπούτσια, τα καλώδια και να επενδύσεις χρόνο για να του μάθεις να μην τρώει από κάτω, να μην γαβγίζει όταν φεύγεις, να μην κατουράει στο διαμέρισμα, και να μην περνάει μόνο του τον δρόμο. Επίσης καλό θα ήταν να μην πέφτουν πάνω σε περαστικούς ειδικά αν είναι ένα μικρό τέρας τριάντα κιλών. ‘Οπως και χρήσιμο θα ήταν να μην “απαυτώνει” το πόδι των καλεσμένων σου, που ανυποψίαστοι μασουλάνε ένα από τα χειροποίητα τυροπιτάκια σου.

Οι περισσότεροι αγοράζουν ένα σκυλί για τα παιδιά τους και δεν ασχολούνται καθόλου με την εκπαίδευση του. Το αποτέλεσμα είναι 6 μήνες αργότερα, όταν το σκυλί δεν είναι πλέον μικρό και όμορφο, και τα παιδιά ασχολούνται με κάτι άλλο, να το πετάξουν στο δρόμο, ειδικά αν είναι και περίοδος διακοπών. Έχετε δει σκύλο τα πρώτα 5 λεπτά που έχει εγκαταλειφθεί; τρέχει και κοιτάει γύρω, δεξιά και αριστερά με αγωνία να δει τους ανθρώπους που αγαπάει. Το βλέμμα του έχει αγωνία.
Είχα δει ένα πριν χρόνια και δεν ξέχασα ποτέ αυτήν την εικόνα. Η απόκτηση ενός ζώου είναι συναισθηματική δέσμευση και δεν την ήθελα. Δεν μπορούσα να αναλάβω άλλη μια ευθύνη. Σκέφτηκα ότι ένα γατάκι δεν χρειάζεται καθημερινή βόλτα για την ψυχική του και σωματική του υγεία. Δεν χρειάζεται να το πάρω μαζί μας στις διακοπές αφού θα έρχεται κάποιος έτσι κι αλλιώς να ταΐσει την άλλη και να ποτίσει τα φυτά…

Το γέλιο που ακούω κάθε απόγευμα από το δωμάτιό της, η ανυπομονησία της να γυρίσει σπίτι να παίξουν μαζί, η έννοιά της να έχει το γατάκι της νερό και τροφή και οι πολλές ώρες με την τηλεόραση –πλέον- κλειστή, με πείθουν ότι έκανα την σωστή κίνηση.
Έρευνα μιας ψυχολόγου (*) σε 600 παιδιά, (διασταυρωμένη με μια γερμανική έρευνα, λίγο καιρό μετά) έδειξε ότι το συναισθηματικό δέσιμο με ένα κατοικίδιο βοηθάει στην ομαλή ανάπτυξη της συναισθηματικής λειτουργίας , την αυτό εκτίμηση και είναι ευεργετικό σε περιπτώσεις διαζυγίου ή σοβαρής ασθένειας.
Μάλιστα, τόνιζε ότι σε περιπτώσεις διαζυγίου να μην υπάρξει αποκοπή του παιδιού με το κατοικίδιο.

Κοιτάω το άσπρο θηριάκι να κρύβεται πίσω από ένα μαξιλάρι, έτοιμο να ορμήξει πάνω στο στρουμπουλό χεράκι που κουνιέται κοροϊδευτικά.
Αναρωτιέμαι αν θα το γρατσουνίσει. Κρατάω την αναπνοή μου, κουνάει τον πισινό του, ορμάει. Η μικρή μου ξεκαρδίζεται στο γέλιο. Είναι ευτυχισμένη. Γυρνάει προς το μέρος μου ενθουσιασμένη, λυμένη στο γέλιο.

«Mαμά είδες ;» Τα μάτια της λάμπουν. Το χαμόγελό της πιάνει όλο της το πρόσωπο σχεδόν.
Ναι μωρό μου, βλέπω. Με τα μάτια της καρδιάς. Σ’ ευχαριστώ που επέμενες, σ’ ευχαριστώ που μου δείχνεις τον τρόπο και τον δρόμο να καλύπτω τις ανάγκες σου.

Αν αποφασίσετε να αγορασετε σκύλο, πήγαινετε στην ενότητα Pets, για μην κάνετε την κίνηση σας απροετοίμαστοι.

'Οταν τα παιδιά γίνονται όπλα

Τα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολλά ζευγάρια χωρίζουν.
Αυτό φυσικά δεν θα συμβεί σε σας, αλίμονο.
Οι δόσεις των δανείων, οι υποχρεώσεις, τα λιγοστά χρήματα για προσωπική χρήση, η αποκάλυψη της ψευδαίσθησης ενός παραμυθιού που ποτέ δεν είχε στην ιστορία του ταξίδια, τρελό έρωτα και πρίγκιπες και πριγκίπισσες, οδηγεί όλο και περισσότερα ζευγάρια στην ρήξη. Οι πιο «κακομαθημένοι» ζυγίζοντας τις απώλειες εντός και εκτός γάμου, πολλές φορές φεύγουν πριν το παιδί συμπληρώσει τα 2 του χρόνια, περίοδος απώλειας του ζευγαριού με την κλασσική έννοια, και διάστημα προσαρμογής στην γονική ιδιότητα.

Όλο και πιο πολλές γυναίκες (αλλά και άντρες) βρίσκονται μπροστά σε μια κατάσταση στην οποία καλούνται να καλύψουν τα έξοδα 2 και 3 ατόμων, και η οικογένεια πλέον διαμορφώνεται με πυρήνα την μητέρα, το παιδί και τους σωτήριους παππούδες που κρατάνε το παιδί έως ότου η μητέρα σχολάσει από την εργασία της.
Χωρίς την αυστηρότητα ενός γονιού, με την απώλεια ενός από τους δυο γονείς-μερικές φορές σε μόνιμη βάση- τα παιδιά μεγαλώνουν με ανθρώπους μιας άλλης εποχής, στο σήμερα.
Τεράστιο χάσμα γενεών.

Κάποια ζευγάρια καταφέρνουν να κρατήσουν κάποιες ισορροπίες και το παιδί δεν νιώθει την στέρηση κανενός από τους δυο, όμως ένα πετυχημένο διαζύγιο χρειάζεται καλή θέληση, διάθεση για επικοινωνία, αντικειμενικότητα, ωριμότητα.
Προσόντα που αν υπήρχαν από την αρχή, πιθανόν το ζευγάρι να έβρισκε λύσεις στο πρόβλημα του και να μην χώριζε.

Τι γίνεται όταν ο ένας από τους δυο δεν κατέχει την ικανότητα να ελιχτεί και να ξεχωρίσει το παιδί από τον /την πρώην σύντροφο;
Η επιτυχία είναι υπόθεση και των δυο, η αποτυχία χρειάζεται μόνο έναν.
Στο 2006, υπάρχουν ακόμα γυναίκες που φοβούνται να ξαναφτιάξουν την ζωή τους γιατι ο πρώην σύζυγος δεν εξαφανίστηκε ποτέ από την δική τους ζωή, με αφορμή και δικαιολογία το παιδί που γίνεται όπλο.
Όπου η κάθε μικρή καθημερινή απόφαση γίνεται πεδίο διαμάχης, και εκλα΄μβάνεται σαν προσωπική κόντρα.
Πολλές φορές οι διαμάχες είναι για πιο σοβαρούς λόγους, όπως το να μην μπαίνει το μικρό παιδί στην θέση του συνοδηγού για να πω ένα παραδειγμα.
Οι αφορμές και οι αιτίες πολλές. Και διαφορετικές.
Όρεξη και κακή θέληση να υπάρχει. Θιγμένοι εγωισμοί.
Σε πολλές περιπτώσεις τα τριπάκια εξουσίας και η τρέλα δεν κρατάνε πολύ.
Δυστυχώς ή ευτυχώς.

Μερικές φορές, χειροτερεύουν.

Πατεράδες έχουν να δουν το παιδί τους χρόνια.
Συνήθως κατηγορούν την «μητέρα τους που τους άλλαξε τα μυαλά».
Η αλήθεια είναι όμως, ότι δυστυχώς, ένα παιδί λαχταρά τον απόντα γονιό και μόνο αν ο ίδιος/ ίδια το έχει πληγώσει μπορεί να υπάρξει παύση της επαφής τους και καταστροφή της σχέσης τους.

Ο νόμος είναι υπέρ του γονιού που θέλει να δει το παιδί του, αλλά κανένας νόμος δεν υπάρχει υπέρ του παιδιού που θέλει να δει τον γονιό του. Μηπως αντί να φτιάχνουμε καινούργια πεζοδρόμια πχ,, θα ήταν πιο πρακτικό να κοιτάγαμε τέτοια ζητήματα;
Μερικές φορές η μόνη λύση είναι τα δικαστήρια, όμως οι νόμοι στη Ελλάδα δεν είναι ενθαρρυντικοί. Η μονογονεϊκή οικογένεια αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες επιβίωσης (χρόνος και φροντίδα του παιδιού, δυσκολία ευρέσεως εργασίας) και πολλές φορές αυτό ακριβώς είναι και το επιθυμητό αποτέλεσμα του γονιού που «εξαφανίζεται».

Η μητέρα ή ο πατέρας που μένει, καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις του παιδιού για ζητήματα που δεν θα έπρεπε να το απασχολούν ούτε σε μικρή αλλά ούτε σε μεγάλη ηλικία.
Τι να απαντήσεις σε ένα παιδί που ζητάει τον γονιό που δεν έρχεται; Τι να πεις σε ένα παιδί που ο πατερας έρχεται να δει τον αδελφό του μονο, γιατι έχει πει στην ερωμένη του οτι δεν είχε σχεσεις με την γυναίκα του, άρα πώς να το αναγνωρίσει;
Ποια απάντηση θα εξομαλύνει την απόρριψη ;
«Είναι άρρωστη;»

«Είναι εθισμένος σε αλκοόλ / ναρκωτικά;»
«Θέλει να πληγώσει εμένα και δεν καταλαβαίνει;»
«Δεν ήταν έτοιμος για οικογένεια;»
«Φταίω εγώ;»

Ότι και να πεις, το μήνυμα που θα εκλάβει είναι:
«Εγώ φταίω.»
«Δεν μ’ αγαπάνε»
«Δεν άξιζα αρκετά για να ενδιαφερθείς»
Που δυστυχώς μεταφράζεται σε:
«Δεν αξίζω»

Και το παιδί που έφερες στον κόσμο και προσπαθείς να μεγαλώσεις με κάποιες δομές και αξίες, ώστε να ευτυχήσει αύριο, βρίσκεται στερημένο από την παιδική αθωότητα και ανεμελιά που του κλέβει ο ίδιος του ο γονιός.
Ευτυχισμένα παιδικά χρόνια;
Καταστρέφεται όλη η αίσθηση «νιώθω καλά με το πετσί μου», με ένα μόνο χτύπημα από μακριά, ενός ανθρώπου που σκέφτεται μόνο πόσο πολύ θα δυσκολέψει την/τον τέως σύντροφο.
Πόσο πολύ πληγώνει εσένα.
Και τα καταφέρνει.
Είσαι μάρτυρας της εσωτερικής αγωνίας που «τρώει από μέσα» το παιδί σου, ανήμπορος να το βοηθήσεις.
Σε σένα πέφτει να μεταφέρεις το μήνυμα, και να κουβαλήσεις την συναισθηματική αναπηρία που πιθανόν δημιουργείται. Σε σένα πέφτει ο κλήρος να βλέπεις το παιδί σου να κλαίει όταν καταλάβει ότι δεν το θέλανε, δεν το θέλουνε, και δεν το αγαπάνε.

Τι να κάνει η δική σου αγκαλιά;
Τι να κάνει ο θυμός που θα ξεσπάσει επάνω σου, ψάχνοντας για αιτίες «εκτός»;
Πόσο βοηθάει ο παιδοψυχολόγος;
Και πόσο καλός γονιός μπορείς να είσαι, πόσο πολύ μπορείς να βοηθήσεις το παιδί σου όταν και συ ο ίδιος έχεις χάσει τον έλεγχο της κατάστασης;
Και όλες αυτές οι αγωνίες του γονιού, δεν είναι τίποτα μπροστά στα συναισθήματα του παιδιού.

Σε άλλες περιπτώσεις, το παιδί γίνεται μήλον της έριδος. Καβγάδες ατελείωτοι, πολλές φορές αγωγές όπου το παιδί γίνεται τρόπαιο, διαιτητής και μάρτυρας της νοσηρής «καταγωγής» του.
Πολύ γρήγορα απορρίπτει τους δυο γονείς και πορεύεται μόνο του στην ζωή μην νιώθοντας ποτέ την ασφάλεια ότι υπάρχει κάποιος συγκεντρωμένος πάνω του, κάποιος από πίσω του να τον στηρίξει.

«Χωρίζουμε» μου λέει η φίλη μου ανακουφισμένη.
Δεν μιλάω.
Τι να της πω;
Ότι δεν είναι λύση; Ότι τώρα αρχίζουν τα δύσκολα;
Ότι όλοι είναι καλοί μέχρι να χωρίσουν;
Όλοι είναι «διαφορετικοί;»
Ότι έπρεπε να μην παντρευτεί, τώρα όπως έστρωσε να κοιμηθεί;
Και ποια είμαι εγώ που θα της το πω αυτό;
Τι ξέρω εγώ;
Το μόνο που ξέρω είναι ότι θα υπάρξει άλλο ένα παιδί παρατημένο στους παππούδες, χωρίς τους γονείς, άλλο ένα παιδί που στατιστικά μέσα στα επόμενα 5 χρόνια έχει 40% πιθανότητες να χάσει την επαφή με τον έναν γονιό.

Μια μελέτη έδειξε ότι τα παιδιά χωρισμένων γονιών και παρατημένα από τον έναν έχουν περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα από ένα παιδί που έχασε τον πατέρα του/ μητέρα του από θάνατο.
Πρώιμη σεξουαλικότητα, κατάθλιψη, άρνηση συμμετοχής στον κόσμο των γονιών του για να βρει την δική του ταυτότητα (κλείσιμο στον εαυτό του), αίσθηση απόρριψης και κόμπλεξ, Συνδυασμένα με τα υπέρμετρα «θέλω» και την έλλειψη πειθαρχίας ενός καλομαθημένου εγγονού, συνθέτουν τον αυριανό σύζυγο, πάτερα, μητέρα που αύριο, στην πρώτη δυσκολία, θα παρατήσει και αυτός με την σειρά του, την δική του οικογένεια.

Γιατι όχι άλλωστε;.
Κι αυτός/ αυτή που τα ίδια έπαθε, «μια χαρά βγήκε».
Φράση που ακούγεται συχνά σε ομάδες ενήλικων με ιστορικό κακοποίησης (ξυλοδαρμό, βρίσιμο, μείωση της προσωπικότητας) και που η ίδιοι επαναλαμβάνουν στα δικά τους παιδιά
Κοινωνία χωρίς αγάπη, με υπέρμετρη σκληρότητα και εγωισμό, έλλειψη ιδανικών και αξιών, είναι μια κοινωνία που είναι σκλάβα.
Του σώματος, της ηδονής, της λήθης… των απολαύσεων και αυτών που τα προσφέρουν.
Δεν χρειάζεται να περιμένω 20 χρόνια για να το δω.
Συμβαίνει ήδη.

Στους παιδικούς σταθμούς, και τα δημόσια νηπιαγωγεία, 2 στα 3 παιδιά είναι από «διαλυμένο» σπίτι. Η κοινωνία αλλάζει, οι άνθρωποι είναι όλο και πιο «χαλαρά» μεγαλωμένοι, αλλά ταυτόχρονα, όλο και πιο πολύ εσωτερικά τραυματισμένοι.

«Η ζωή είναι ζούγκλα» μου λένε, δεν μπορείς να προστατεύεις τα παιδιά για πάντα.
Σύμφωνοι.
Όμως στην ζούγκλα τα λιονταράκια πχ, έχουν δόντια και νύχια για να αμυνθούν, και τους γονείς να τους βοηθήσουν και να τους συμπαρασταθούν μέχρι να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τους έξω κινδύνους. Το ανθρώπινο μωρό αφημένο μόνο του, πεθαίνει, εφόσον δεν μπορεί ούτε να γυρίσει στο πλάι χωρίς βοήθεια, γεγονός που φαντάζομαι, δημιουργεί τους μηχανισμούς εμπιστοσύνης απέναντι στους γονείς του.

Η δική μας ζούγκλα κάνει τους ίδιους αυτούς γονείς να τα παρατάνε ή /και να τα σκίζουν στα δυο, έρμαια ανάμεσα σε συναισθήματα θυμού, διεκδίκησης και εκδίκησης ενώ δεν έχουν κανένα εφόδιο από φύση τους, καμία θωράκιση για κάτι τέτοιο.
Και δεν θα έπρεπε.

Το διαζύγιο είναι από τις πιο στρεσαρισμένες εποχές του ενήλικα και η δεύτερη πιο τραυματική μετά τον θάνατο. Είναι φυσιολογικό να βγούνε στην επιφάνεια πολύ δυνατά συναισθήματα θυμού, μίσους, απόρριψης, εκδίκησης, αίσθηση ελευθερίας και παντοδυναμίας.
Ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης επίλυσης ενός γάμου θα έπρεπε να παρέχει χρόνο για το πένθος της απώλειας των ονείρων, των προσδοκιών και με την βοήθεια ενός ψυχολόγου να αντιμετωπίσει ο καθένας από την πλευρά του τις πληγές του και τα συναισθήματα του.
Ένας παιδοψυχολόγος να παρακολουθεί στενά τα παιδιά ώστε να μην υπάρξουν παρεξηγημένες έννοιες μέσα στο μυαλό τους και φυσικά να συμβουλέψει τους γονείς ως προς το πώς να χειριστούν μια δύσκολη κατάσταση.
Στην Αμερική κυκλοφορεί ευρέως το παρακάτω.

Τα δικαιώματα ενός παιδιού χωρισμένων γονιών

"Chidren's Bill Of Rights In Divorce"

• Το δικαίωμα να του φερθούν σαν άνθρωπο και όχι σαν πιόνι ιδιοκτησίας • Το δικαίωμα να αγαπά κάθε γονιό χωρίς τύψεις, πίεση ή απόρριψη • Το δικαίωμα στην αγάπη, φροντίδα πειθαρχεία και προστασία από τους δυο γονείς του. • Το δικαίωμα να μην διαλέξει «πλευρές» και να του ζητηθεί το που θέλει να μείνει. • Το δικαίωμα να εκφράσει τα αισθήματα του όσον αφορά το διαζύγιο, όπως θυμός, λύπη ή φόβος. • Το δικαίωμα να έχει μια θετική και εποικοδομητική συνεχόμενη σχέση με κάθε γονιό. • Το δικαίωμα να μην πάρει αποφάσεις που ταιριάζουν σε ενήλικα. • Το δικαίωμα να παραμείνει παιδί, χωρίς να του ζητηθεί να πάρει γονικές ευθύνες ή να είναι σύντροφος / φίλος των γονιών του. • Το δικαίωμα να μην συμμετέχει στα επώδυνα παιχνίδια που παίζουν οι γονείς για να πληγώσουν ο ένας τον άλλον ή να βρεθούνε στη μέση της διαμάχης. • Το δικαίωμα στην καλύτερη διατροφή που μπορεί να επιτευχθεί με τις καλύτερες προσπάθειες και των 2 γονιών.

(ή αλλιώς τα «συνταγματικά» δικαιώματα ενός παιδιού χωρισμένων γονιών από το Jefferson County Board of Mental Health, alcohol & Drug Addiction in Ohio)

Τελειώνοντας, θυμίστε στα παιδιά σας.
Οι γονείς παίρνουν διαζύγιο. Οι γονείς που παίρνουν διαζύγιο από τα παιδιά τους (με οποιαδήποτε δικαιολογία) είναι τόσο θυμωμένοι που δεν κάνουν την δουλειά τους ως γονείς.

Δεν φταίει όμως το παιδί.

Τα παιδιά νιώθουν την απώλεια και των δυο γονιών, για καιρό μπορεί να νιώθουν ότι ο ένας γονιός δεν τους αγαπάει πια. Αισθήματα λύπης επανέρχονται καμιά φορά από το πουθενά,. Μιλήστε με τα παιδιά σας, πείτε τους ότι είναι φυσιολογικό, και ότι όσο περνάει ο καιρός, θα τα νιώθουν όλο και λιγότερο. Είναι απογοητευτικό για τα παιδιά να έχουν αλλαγές στην ζωή τους χωρίς να ερωτηθούν, είναι φυσικό να νιώσουν θυμό.
Πείτε τους ότι το να σκέφτονται με θυμό για τον ένα ή και τους δυο γονείς είναι κάτι το φυσιολογικό και δεν θα πάθει τίποτα ούτε ο μπαμπάς ούτε η μαμά σαν αποτέλεσμα..
Βοηθήστε το παιδί σας να εκφράσει τον θυμό του με εποικοδομητικούς τρόπους. Θυμίστε τους ότι δεν μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση μεταξύ των γονιών τους και δεν είναι δική τους δουλειά και ευθύνη κάτι τέτοιο. Όμως έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν πως θα νιώσουν γι αυτή την κατάσταση και πως / πόσο θα εκφράσουν αυτά τα συναισθήματα.

Ζητείστε την βοήθεια ειδικού, και θυμηθείτε ότι μια ραγισμένη καρδιά θέλει χρόνο για να επουλωθεί.

Πηγές:
http://www.dooyoo.co.uk/parenting-issues/children-divorce/361577/
http://www.psychologytoday.com/articles/pto-19980301-000020.html
http://www.mindpub.com/art190.htm
http://www.divorcenet.com/states/washington/divorce_psychology
http://experts.about.com/q/Psychiatry-Psychology-General-1009/divorce-children.htm
http://www.divorcereform.org/psy.html
http://www.4therapy.com/consumer/conditions/item.php?uniqueid=5844&categoryid=586&
http://www.nasponline.org/publications/cq323research_divorce.html
http://www.lectlaw.com/files/fam10.htm
http://alcalc.oxfordjournals.org/cgi/content/full/39/2/126
http://jfi.sagepub.com/cgi/content/refs/15/1/97
http://www.angriesout.com/kids4.htm

Οι φωτογραφίες είναι από την ατομική έκθεση της Jill Greenberg
http://www.sueddeutsche.de/kultur/bildstrecke/612/81531/p0/?img=0.0#bild
και κάποιες από την προσωπική μου συλλογή
Lili Ghelis Photos

(fe-mail.gr)

Πρόσεχε, το παιδί σου σε κοιτάει

Όταν ήμουν 15 χρόνων, πήγα να κοιμηθώ σε σπίτι παλιού φίλου της μητέρας μου. Ο γιος τους ήταν ένας κούκλος και άρχισε ένα άτυπο φλερτ.
Ο πατέρας πήρε τον γιο απο το αυτί την επόμενη και του τα έψαλλε.
Όχι μόνο επειδή ήμουν φιλοξενούμενη, αλλά επειδή δεν θεωρούσε λογικό στα δεκαπέντε να ξεπερνιούνται κάποια όρια.
Στα 15 είσαι παιδί, και αν δεν μπορείς να αντεπεξέλθεις στις συνέπειες μιας σεξουαλικής πράξης (εγκυμοσύνη, αφροδίσια, συναισθηματικά προβλήματα), το κρατάς στο παντελόνι σου.

Λίγους μήνες μετά ήρθα Ελλάδα.
Όλοι στο σχολείο είχαν πηδηχτεί. σε τουαλέτες, σε τάξεις, σε πάρτυ.
Γιατι ήταν μαγκιά, γιατι ήταν επαναστατικό, γιατι το αγόρι γίνεται 'άντρας", γιατι δεν υπήρχε παιδεία. Ότι γίνεται τώρα γινόταν και τότε.

Λίγο καιρό μετά ολοκλήρωσα τις σχέσεις μου με το αγόρι μου, που είχε αναλάβει από τα 13 μου να μου δείξει πως φιλάνε, πώς να φιλάω, ακόμα και αν έλεγα όχι, ακόμα κι αν δεν ήμουν έτοιμη. Πυγμαλιωνας ετών 16. Έγινε ο τρόπος μας.
Ήταν ο τρόπος μας.
Εγώ να λέω όχι, αυτός να επιμένει, να επιμένει να επιμένει και γω να λέω ναι.
Σε μερικά πράγματα όμως, δεν έλεγα ναι.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ κάποια συναισθήματα ανημποριάς, οργής, φόβου να αντιδράω, αδυναμία να αναπνεύσω.
Καυτά κύματα που με πνίγανε και μια φωνή να φωνάζει «Με σιχαίνεσαι;» και να πιέζει ακόμα πιο πολύ.
Παιδί εγώ παιδί και αυτός, μου πήρε πολύ καιρό να αναγνωρίσω και να ονοματίσω κάποιες πράξεις που πιθανόν στο δικό του μυαλό να μην ονοματιστούν ποτέ έτσι. Κι ας αφήσανε σημάδια και καθορίσανε μελλοντικές φοβίες και συμπεριφορές.

Και τότε γίνονταν αυτά, και τώρα γίνονται.
Τα παιδιά υιοθετούν την συμπεριφορά του πιο δυνατού, μιμούνται και παρακολουθούν αδηφάγα τα πάντα. Αν δεν είμαστε εκεί, αν φωνάζουνε από νεύρα και όχι για να επιστήσουμε την προσοχή σε κάτι επικίνδυνο για κείνα, αν τα λούζουμε στα ακριβά ρούχα-μην μας πούνε και φτωχούς- και τα έχουμε κάτω από σκοτσέζικο ντους όπου τα κακομαθαίνουμε από την μια και τα κακοποιούμε από την άλλη, δημιουργούμε μικρούς καταπιεσμένους ανθρώπους που αγωνιούν να αποδείξουν ότι μεγαλώσανε με το σεξ το τσιγάρο, τα ναρκωτικά, κλπ..

Στα 17 παραλίγο να με βιάσουν 10 άτομα σε μια ερημιά.
Είχα τύχη, είχα άγγελο, σώθηκα.
Ακόμα κι αν δεν ήταν βιασμός η ιστορία στην Εύβοια, η όλη ιστορία βρωμάει.
Στα 16 ερωτεύεσαι, φλερτάρεις, η ζωή αρχίζει, και μπορεί να έχεις προβλήματα και ανησυχίες, αλλά δεν καις την αθωότητα σου σαν τσιγάρο, δεν είσαι τόσο κυνικός, μπλαζέ...
Η μηπως είσαι;
Μαθήτριες μου, μου λένε γελώντας πως αγοράζουν κάθε σαββατοκύριακο Ursus και πίνουνε σε παρκάκια.
Παρκάκια όπου 13 άχρονη συμμαθήτρια τους, επιδιδόταν σε στοματικό έρωτα μπροστά σε συμμαθητές της.
Παιδιά με γονείς αυστηρούς, που φωνάζουν-όπως όλοι οι γονείς, αλλά που δεν δίνουν το καλύτερο παράδειγμα με την δική τους συμπεριφορά, που περνάνε το μήνυμα ότι «όταν μεγαλώσεις, μπορείς να κάνεις ότι θέλεις τελικά» και έτσι τα μικρά μας βιάζονται να μεγαλώσουν, να ξεφύγουν της αδικίας, της καταπίεσης και των προβλημάτων των γονιών τους, χωρίς να έχουν συναίσθηση των ευθυνών και υποχρεώσεων που φέρνει η ενηλικίωση.

Η ελληνική νοοτροπία, η κακή πλευρά της, πολλές φορές πομπώδης, χωρίς εμβάθυνση των σχέσεων, με την πονηριά, την έλλειψη ειλικρίνειας και τον νόμο του πιο δυνατού (και θύτη) παραδειγματίζει τα παιδιά μας.
Και η "ένεση" το καινούργιο αίμα που αναμιγνύεται με το δικό μας, αν ήταν πιο μορφωμένο, πιο εκλεπτυσμένο, ίσως να γινόταν κάτι.
Αλλά αμόρφωτοι άνθρωποι ειναι και αυτοί.(Οι περισσότεροι)
Όπως εμείς.
Μόνο που εμείς είμαστε αμόρφωτοι στην καρδιά.
Ακαλλιέργητοι.
Ένα κοριτσάκι φωνάζει ωρε ότι την βιάσανε και όλοι κάνουν ανάλυση αντί να σκύψουμε πάνω της.
Έστω και απο μακριά, με σεβασμό.
Με την γαμημένη σιωπή μας.

Να γυρίσουμε καλύτερα στην εικόνα που έχουμε μέσα στο μυαλό μας, αυτό το περιστατικό ήταν η εξαίρεση (σε διαβεβαιώ ότι δεν ήταν, η επαφή με τα παιδιά σας μου το επιβεβαιώνει καθημερινά), ας παίξουμε Τρίβιαλ και ας αφοσιωθούμε στην περιττή συλλογή γνώσεων...ας καλλιεργήσουμε περιττά σημεία, που θα μας κάνουν καλούς παίχτες τηλεπαιχνιδιών, το κέντρο της προσοχής στους Ζεμπέτογλου.
Ας καλλιεργήσουμε τα ουσιαστικά άχρηστα κομμάτια του εαυτού σας, και ας αφήσουμε την καρδιά μας να μην νιώθει.
Πονάει λιγότερο έτσι φαίνεται.

(fe-mail.gr)

Ανακυκλώστε το χαρτί...μαζί του

Η ανακύκλωση χαρτιού.
Εύκολο, χρήσιμο και προπάντων σωτήριο.
Τέρμα στην υπερκατανάλωση χαρτιού (όποιος έχει παιδιά ξέρει), ίσως καταφέρουμε να σώσουμε 2-3 δέντρα φέτος, μόνο εμείς οι δυο.

Αν θέλετε και σεις να δοκιμάσετε, ή /και –γιατι όχι- να υιοθετήσετε την μέθοδο, θα χρειαστείτε :

- ένα πλαίσιο (από κάδρο) στο οποίο θα καρφώσετε μια σήτα,
- ένα μπλέντερ,
- 2 λεκάνες,
- νερό,
- απορροφητικά πανιά από το σουπερμάρκετ,
- βαριά βιβλία (ή μέγγενη και δυο πλάκες ξύλου),
- ένα ρολό (ή πλάστη),
- και φυσικά, εφημερίδες, χαρτιά…

Πρέπει να κόψετε τα κομματάκια χαρτί και να τα βάλετε στο νερό να μουλιάσουν πριν τα βάλετε στο μπλέντερ
Ο πολτός σας είναι έτοιμος. Βάλτε τον σε μια λεκάνη και αφήστε τον.
Φορέστε μια ποδιά από σακούλα σκουπιδιών με 3 τρύπες (2 για τα χέρια, μια για το κεφάλι)

Βάλτε την σήτα μέσα στον πολτό και τραβήξτε την προς τα πάνω

Ακουμπήστε σε μια λεκάνη να στραγγίξει

Κάντε το ίδιο ξανά και ξανά...

...βάζοντας το ένα σφουγγαρόπανο πάνω στο άλλο

Πιέστε με την μεγκενη τις δυο τάβλες ξύλου στις οποίες έχετε τοποθετήσει ενδιάμεσα όλα τα σφουγγαρόπανα με τον πολτό

ή πολύ απλά βάλτε κάτι βαρύ από πάνω, όπως βιβλία

Μετά από λίγο γυρίστε το πανί ανάποδα σε ένα κομμάτι πλαστικό ή στο σημείο που θα αφήσετε το χαρτί να στεγνώσει

Περάστε με το ρολό.

Ξεκολλήστε λίγο την άκρη στην αρχή και μετά ξεκολλήστε όλο το πανί από το νωπό χαρτί

Αφήστε στον ήλιο να στεγνώσει.

Όταν το χαρτί στεγνώσει θα έχει στραβώσει λίγο, βάλτε το ανάμεσα σε φύλλα ενός βιβλίου ή κατάλογου, να έρθει στα «ίσα» του. Μην περιμένετε να είναι άσπρο η τόσο λεπτό όπως το χαρτί του εμπορίου. Δώστε το στα πιτσιρίκια σας να ζωγραφίσουν, να κάνουν χαρτοκοπτική, φτιάξτε σημειωματάριο στην κουζίνα, περάστε στα φύλλα ένα σπιράλ και φτιάξτε ένα άλμπουμ όπου το παιδί θα κολλήσει αποξηραμένα λουλούδια, φωτογραφίες και κλαδάκια από τις εκδρομές του.
Δεν υπάρχουν όρια στην χρήση του.

Η δραστηριότητα αυτή έχει οφέλη από όποια πλευρά και να το δει κανείς. Μαθαίνει στα παιδιά σας πως φτιάχνεται το χαρτί, τους δίνει μια συναίσθηση της σπατάλης και μια πιο οικολογική συνείδηση. Μαζί με κείνα μαθαίνουμε και μεις οι πιο μεγάλοι να σκεφτόμαστε λίγο από πού έρχονται όλα όσα μπαίνουν στο σπίτι μας και με τι κόστος.

Περνάμε μια ωρα ποιότητας με τα παιδιά μας όπου λερωνόμαστε όλοι με νερό- η αγαπημένη τους ασχολία- και είναι για καλό σκοπό. Όπως λέω πάντα, φτιάχνουμε αναμνήσεις στο παιδικό μυαλουδάκι που έχει συνηθίσει να βλέπει μια μαμά και έναν μπαμπά που δεν έχουν συνήθως χρόνο για κείνο, στους τρελούς ρυθμούς που ζούμε.
Οργανώστε ένα χαρτοπολτό πάρτυ με τους φίλους του στον κήπο ή στο μπαλκόνι και διαδώστε και στις άλλες μαμάδες έναν εύκολο, ευχάριστο, ανέξοδο τρόπο να δεθούνε με τα παιδιά τους μετά από τις χαμένες ώρες στο σχολείο, φροντιστήριο και δουλειά.
Δώστε στην συνείδηση σας ένα μπόνους, γιατι η αρχή, είναι το ήμισυ του παντός.
Πριν λίγους μήνες, μάθαμε ότι οι φυσικοί πόροι εξαντλούνται και πλέον δεν φτάνουν, σε αναλογία του πόσα καταναλώνουμε.
Να μπορέσουμε να κοιτάξουμε τα παιδιά μας στα μάτια και στην βουβή ερώτηση που κάναμε και μεις κάποτε , να μπορούμε να απαντήσουμε

«Έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για το μέλλον σου.»

Η άμβλωση

Ήμασταν τρεις γυναίκες στο σαλόνι.
Η κουβέντα ανάλαφρη στην αρχή, σοβάρεψε γρήγορα, όταν ανέφερα το πόσο είχα φρικάρει όταν είχα μάθει ότι η μαμά ενός πρώην φλερτ μου είχε κάνει 3 παιδιά και 36 εκτρώσεις.

Είχα ακούσει ότι πολλές γυναίκες το θεωρούσαν κάτι σαν μέθοδο αντισύλληψης και δεν είχαν συναίσθηση ότι πρόκειται για –αν μη τι άλλο- πολύ ψυχοφθόρα διαδικασία για το σώμα αλλά και την ψυχή σου.
-«Όταν έκανα, εγώ,» αποκρίθηκε η Σοφία,« ήταν για ιατρικούς λόγους, αλλά όπως και να ‘χει το έχω βάρος στην συνείδηση μου.»
-«Εγώ δεν το χω βάρος στην συνείδηση μου, γιατί ήμουν πολύ νέα για να φέρω παιδί στον κόσμο και καμία βοήθεια» είπα με την σειρά μου, «αλλά το έχω βάρος στην ψυχή μου.»
-«Δεν έβαζες προφυλακτικό;» με ρώτησε η Κική
-«Το τρύπησε ο φίλος της» απάντησε η Σοφία και ένιωσα ότι λέγοντας αυτήν την αλήθεια με έβαζε σε διαδικασίες εξήγησης που δεν ήθελα να μπω.
-«Δεν ήθελα να παντρευτούμε και μετά την επέμβαση μου, μου το πέταξε πάνω στον καβγά.»
-«Δεν νομίζω να ξαναείδα άντρα τόσο φοβισμένο» γέλασε η Σοφία «μόλις σου το είπε και είδε την έκφραση σου του κόπηκε ο βήχας. Ακόμα τρέχει»

Γύρισε προς την Κική
«Έπρεπε να την δεις, τα μάτια της πετούσαν φωτιές και χωρίς να βγάλει λέξη, πέταξε πάνω του τηγάνια, ποτήρια, όλο το σπίτι, ο τύπος είχε χεστεί επάνω του.»
-«Τέλος πάντων» αναστέναξα «δεν ήταν ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος δειλός μαλάκ*ς που γνώρισα» ή και αγάπησα, σκέφτηκα μέσα μου.

«Το θέμα είναι ότι έμεινα έγκυος, και ήμουν κάπως προετοιμασμένη, αφού είχα σεξουαλικές σχέσεις, ήξερα ότι υπάρχει πάντα μια πιθανότητα-έστω και απειροελάχιστη.»πρόσθεσα.

-«Η έκτρωση είναι αμαρτία»με διέκοψε η Κική, η φίλη της Σοφίας.

Συνέχισα χωρίς να δώσω σημασία στην θρησκευτική παρέμβαση της.

«Μου είχαν πει ότι είναι ένα κομματάκι κρέας, άψυχο, σαν συκώτι, έτσι πήγα ανησυχώντας μόνο για το αν θα πονούσα.

Αργότερα, και χωρίς κάποιος να μου πει τίποτα, μέσα μου κατάλαβα και ένιωσα ότι δεν ήταν έτσι. Ότι υπήρχε κάτι παραπάνω από ένα κομμάτι κρέας.»

-«Ειδικά τώρα που έχεις παιδί και βλέπεις τι θα μπορούσε να είχε γίνει ε;» η Σοφία είχε ένα μελαγχολικό ύφος.

Είχε τερματίσει την μοναδική της κύηση διότι είχε έρθει σε επαφή με ένα ξαδερφάκι της που είχε ερυθρά ή κάτι τέτοιο, ποτέ δεν θυμάμαι τις λεπτομέρειες, και θεωρήθηκε καλό να το ρίξει.

-«Φυσικά και είναι παραπάνω από ένα κομμάτι κρέας.» είπε η Κική «Είναι μια ψυχή»
-«Αν κρίνω από το βιβλίο «τα εννιά σκαλιά», η ψυχή του παιδιού είναι δίπλα σου μέχρι και τον τρίτο μήνα όπου πλέον μπαίνει μόνιμα στην μήτρα…έως τότε σε παρακολουθεί με αγωνία αν θα του αρέσεις, προσπαθεί να σου πει τι όνομα θέλει…»

-«Αυτά δεν τα λέει η εκκλησία». Η Κική άρχιζε να με κοιτά με υποτιμητικό ύφος πλέον.
Χαμογέλασα.
-«Όχι, δεν ασχολούμαι με αυτά που λέει η εκκλησία, και μόνο.»
-«Γι αυτό έκανες και αυτήν την δολοφονία.»
Το στομάχι μου βούλιαξε.
Δεν περίμενα τέτοια κακία και τέτοια περιγραφή, το ομολογώ.
Στην Αμερική, φανατικοί θρησκευόμενοι καίνε κλινικές, και τα φορουμς παίρνουν φωτιά όσον αφορά το θέμα της έκτρωσης.
Δεν περίμενα λοιπόν κάτι τέτοιο εδώ.

-«Αν μια κοπέλα 17 χρόνων βιαστεί και μείνει έγκυος, τι πρέπει να κάνει κατά την άποψή σου;» προσπάθησε να από-φορτώσει το κλίμα η Σοφία.
-«Αν αποφασίσει να το ρίξει, είναι δολοφόνος.»

Μάλιστα. Κρίθηκα καταδικάστηκα.
Δεν μίλησα.
Τι άλλο να πω έπειτα από αυτό;
Δεν μ’ ενδιέφερε και να συνεχίσω την συζήτηση με κάποιον τόσο στεγνό εσωτερικά.
Θυμήθηκα, όταν ήμουν έγκυος, δεν πήγα να κάνω το τεστ των 16 εβδομάδων, σκεφτόμενη ότι αν το παιδί είχε κάποιο πρόβλημα, δεν θα το έριχνα.
Η σκέψη της έκτρωσης με παγώνει επιτόπου πλέον.

Είναι λες και το σώμα μου μετά από κείνη την ημέρα κράτησε την ανάμνηση του ξεριζωμού στα κύτταρά του, κι ας μην το θυμάται το συνειδητό μυαλό μου.

Σαν να θυμάται η ψυχή μου τον πόνο και την στεναχώρια της αποκοπής και του χωρισμού.

Βέβαια αφού γεννήθηκε η κόρη μου και είδα έμπρακτα τις δυσκολίες στο μεγάλωμα ενός παιδιού, ευχαρίστησα τον Θεό που το παιδί δεν είχε κάποια δυσκολία, γιατί τελικά το είχα δει πολύ ρομαντικά και επιπόλαια το ζήτημα.
Ίσως και η Κική να είχε κάποιο δικό της εσωτερικό ζήτημα και γι αυτό να ήταν τόσο κάθετη. Ίσως προσπαθούσε να κάνει παιδί με εξωσωματική, ίσως είχε αποβάλλει, ίσως είχε δυσκολευτεί να κάνει το παιδί της…ποιος ξέρει.

Η Σοφία καθόταν σκεφτική. Ήξερα που ταξίδευε το μυαλό της.
Εκεί που ταξίδευε και το δικό μου.

Η έκτρωση είναι τελικά απόφαση της γυναίκας, του τι θα κάνει με το σώμα της, απόφαση για το πώς θα είναι το υπόλοιπο της ζωής της; Το έμβρυο έχει δικαιώματα; Και αν και οι δυο έχουν, ποιανού υπερισχύει και ποιανού θα έπρεπε να υπερισχύσει;

Ερωτήματα που πάντα θα διχάζουν ανάλογα με το τι ζωή και τι βιώματα έχει κάποιος.

Θρησκευτικές πεποιθήσεις, πολυπληθή ευτυχισμένη ή δυστυχισμένη οικογένεια, συγκυρίες….αλλά και χαρακτήρες.

Πιστεύω όμως ότι είναι ένα ζήτημα που ακουμπά τις περισσότερες γυναίκες στα πιο βαθιά και τρυφερά σημεία της, και όποια απόφαση και να πάρει, είναι μια απόφαση που θα την ακολουθεί μέχρι το τέλος της ζωής της.

Και γι αυτό και μόνο, αφορά τελικά, μόνο εκείνη και το (αγέννητο?) παιδί της.

Μια μεγάλη αγκαλιά από μένα σε όλες σας.

(fe-mail.gr)